index

Klik op de foto voor een vergroting.

70/85 cm olie op canvas/plexi

Vier

Dualiteit

122/82 cm olie op canvas/ plexi

120/120 cm olie op canvas/plexi

Vrouwenmatrix

Doek op locatie: klik.

Kleur

80/100 cm olie op canvas / plexi

120/120 cm olie op canvas / plexi

De laatste lente

94/120 cm olie op canvas / plexi

Omarmen

Geen titel

50/50 cm

olie op canvas / plexi

80/100 cm olie op canvas / plexi

Arjeplog Zweden

Eikenblad

120/150 cm olie op canvas/plexi

Badende vrouwen

138/98 cm olie op canvas/plexi

Dubbele gedachten

60/60 cm olie op canvas/plexi

74/104 cm olie op canvas/plexi

Ik ben

120/94 cm olie op canvas/plexi

Verweven

Quantum

100/100 cm olie op canvas/plexi

120/94 cm olie op canvas/plexi

Connecterra

120/120 cm olie op canvas

Eindeloos einde

100/100 cm olie op canvas / plexi

Identiteit

Onschuldig

120/120 cm olie op canvas / plexi

100/100 cm olie op canvas

Vrije geest

20/30 cm canvas/plexi

Woud van kleuren

120/80 cm olieverf op canvas/plexi

Over de grens

80/120cm olie op canvas/combi

Metamorfose

80/80 cm canvas/plexi

Appel

120/120 cm olie op canvas/plexi

Verstildheid

Metamorphose

Resonantie van Groen 100 / 70 cm Olie op canvas/plexi

120/120cm Olie op canvas/plexi

Onder controle

Zij in Zicht

70/100 cm Olie op canvas/plexi

Zij is er, zuiver in haar aanwezigheid als kracht in stilte.

Sporen van het verleden, Een landschap dat zichzelf uitvindt Een plek waar men even stil kan staan De rand van wat was en wat nog komt De heuvels zwijgen, maar ze zeggen alles

Een lijn beweegt stil breed als tijd, met in haar hart een opening — geen grens, maar een doorgang. Niets eindigt. Alles keert.

Ze vinden zichzelf in de ander, Identiteit is geen grens, maar een ontmoeting.

Stil zoekt het Oog wat het al lang kent Zij in haar eenvoud onmiskenbaar aanwezig Zijn eeuwige blik tussen zien, verlangen , bewondering en prikkeling Zij is in Zicht en het Oog dat blijft kijken

Ze hangen stil. Speels van vorm, bijna onschuldig. Maar niets is toevallig: ze zijn geplaatst, geordend, geleid. Wat vrij lijkt, maakt deel uit van een groter patroon. We denken te kiezen, maar bewegen vaak binnen grenzen die al voor ons zijn getrokken.

Geen bomen, geen bladeren. En toch, het bos. In abstracte vormen trilt het groen op het doek, in golven van stilte en leven. Het bos spreekt niet, maar zendt uit naar zichzelf en naar ons, door haar ritmische ademhaling in kleur

Vrouw in in balans —waar emotie, lichaam en geest elkaar ontmoeten Emotioneel is ze verbonden met haar diepste gevoelens, voelt ze zonder te verdrinken, omarmt ze kwetsbaarheid en kracht tegelijk. Lichamelijk beweegt ze met bewustzijn en respect, kent ze haar grenzen en mogelijkheden, een tempel van leven en energie. Intellectueel zoekt ze, vindt ze rust in gedachten, en ruimte voor groei en reflectie. Dit lichaam draagt haar verhaal, in elke lijn, elke ademhaling, een harmonie —een heelheid

In 'Woud van Kleuren' baadt het bos niet in schaduw, maar in licht en leven.Vurig rood, stralend geel en levendig groen vloeien samen tot een ongetemde, bijna dansende compositie. De kleine canvas vormt de kern, als een verborgen plek diep in het bos.Daarbovenuit reiken de transparante lagen verder — breder, vrijer — als takken die zich uitstrekken naar licht en ruimte. Deze gelaagdheid geeft het werk een diepte die ademt: het woud lijkt te groeien voorbij zijn grenzen, alsof het zich niet laat vangen.

Geen stilleven, maar een beleving. In lagen van olie op canvas en plexi vervormt de appel tot een vorm, een kleur, een indruk. Herkenbaar en toch los van het alledaagse -een abstracte echo van iets dat we denken te kennen.

Een reeks kleine landschappen, zorgvuldig geschilderd, volgt de kromming van de wervelkolom. Canvassen hechten zich ritmisch - alsof de natuur zelf door het lichaam stroomt. De rug fungeert als drager, organisch verdeeld waar structuur en landschap samenvallen. In elk landschap ligt een stukje gevoel, een reis over de rug die nu haar eigen weg volgt.

Mentale kracht en fysieke discipline zijn de stille partners van elke sprong. Ze ontmoeten elkaar aan de grens van de lat, waar het uiterste van het lichaam en geest samensmelten.

Vier vrouwen. Geen portretten, maar aanwezigheid. Geen gezichten, maar vormen van kracht. In rood, oranje, geel verschijnen ze fel, Groen draagt hen - Abstract en ongrijpbaar, maar onmiskenbaar vrouwelijk. Een samenspel van kleur en karakter : zichtbaar, voelbaar, vrij.

In dit krachtige schilderwerk ontvouwt zich een wereld van vrouwelijke vormen, gevangen in een ritmisch patroon dat doet denken aan een matrix — een systeem van herhaling en variatie. De lichamen, in vurige tinten van oranje en rood, dansen figuratief , transparant maar intens aanwezig. Ze lijken te zweven boven een achtergrond die met zijn organische tint rust en contrast biedt. Het werk, zowel gestructureerd als sensueel, een visuele botsing van lichaam en systeem, warmte en koelte, kwetsbaarheid en kracht.

Twee werelden ontmoeten elkaar: zij in volle kleur, hij als schaduw die haar complementeert. Een stille dialoog van kracht en kwetsbaarheid, van zichtbaar en onzichtbaar, waar beide vormen samen één verhaal vertellen.

Stille omhelzing ontvouwt zich kwetsbaarheid, vertrouwen en diepe verbondenheid.

Een stille confrontatie tussen vergankelijkheid en verlangen, waar gedachten vervagen en toch blijven bestaan, als schaduwen die dansen tussen verleden en heden, fluisterend van wat ooit was en wat nog altijd leeft.

Sierlijk, haar rug naar mij toe, handen elegant in haar nek. Rood en blauw stromen door haar vormen, fel en levendig, terwijl wit de stilte tussen hen vult.Het plexiglas vangt het licht, maakt haar aanwezigheid tastbaar, een moment gevangen in kleur

In de omarming ligt de paradox van het leven zelf, twee werelden, die elkaar ontmoeten en toch hun eigenheid behouden.Gevangen in felle kleuren, die staan voor dualiteit, niet slechts een fysieke handeling, maar een dieper verlangen naar verbinding, een verlangen dat verder reikt dan de zichtbare grenzen van huid en lijn.

Tussen de drie, een dunne lijn, als een ademhaling die hen samenhoudt,een fragiele brug tussen zijn en verdwijnen. Hier hangt ze – niet gevangen, maar verspreid in ruimte en kleur, een vrouw, een wind, een verhaal zonder einde.

We staken over, niet alleen het meer, maar ook onszelf. In de stilte van blauw werden we kleiner, en vollediger. Het water hield geen spoor vast,maar wij droegen het verder.

Eén blad, wel vijfhonderd keer – alsof het niet kon stoppen met vallen. Ze dwarrelen over plexi, zwevend boven groen, een dans van vormen en seizoenen. een fluistering van hun weg

Badende vrouwen in wit en blauw, Geen gezichten, geen verhalen, enkel vormen in verstilling. De kracht van nabijheid zonder vertoon, van zijn zonder gezien te worden.

Een moment van diepe inkeer. Een afdaling in zijn wereld. Concentratie, het gewicht van denken dat rust vindt in het lichaam.

Niet luid, niet op zoek naar bevestiging. Haar contouren zacht, bijna fluisterend aanwezig. Naakt - maar niet blootgesteld. Zij staat daar, zonder opsmuk, zonder vraag. Zij is.

In de wereld van het allerkleinste, waar de wetten anders zijn, zijn de grenzen tussen dingen vervaagd. Twee handen raken elkaar, een punt van contact, waar energie uitwisselt, waar trillingen samenvloeien. Alles is verbonden, alles is energie, en op dit diepste niveau bestaat geen afstand. de onzichtbare dans tussen materie en bewustzijn, tussen jij en ik.

Achter het ragfijne silhouet van het bos, twee lichamen : een torso, fragmenten van een geheel. Verweven, maar niet volledig zichtbaar. Geschilderd alsof het beeld zich tussen werelden bevindt schaduwen achter takken, stammen, bladeren. Niet verloren, maar opgenomen in iets groters. Het bos als geheugen: het herbergt wat we niet meer voluit kunnen zien, maar ook niet willen vergeten.

Gouden grijs

Wat begon als zachte houtskool, veranderde in een spel van olieverf en goudlicht. Een vrouwelijk lichaam, gevangen tussen schaduw en glans, waar grijstinten snel een gouden verhaal werd. Het werk toont de schoonheid van transformatie — het samenspel van elegantie en kwetsbaarheid, waar het gewone zich verheft tot het bijzondere.

Vormen zonder naam, lijnen zonder richting. Niets ligt vast. Alles is mogelijk. Dit werk denkt niet voor jou, het nodigt je uit. Om te kijken, te voelen, te kiezen wat je ziet.